In de vrieskou van december 2003 waren er een paar merkwaardige heren van het saxofoonkwartet "Het Gekrookte Riet" die het in hun hoofd kregen om buiten op straat te gaan spelen. Dat is best raar voor muzikanten, vooral als ze een blaasinstrument hebben. Ze togen naar Assendorp en belden bij de buren van het Assendorperplein overal aan om hun concert in de muziektent aldaar aan te kondigen. Sommigen van die buren namen Glühwein mee, anderen brachten kaarsjes, weer iemand anders maakte wat foto's die later in de wijkkrant werden afgedrukt. Na het concert werd er met een biertje nagepraat in wijkgebouw de Enk over die stunt. Uit de euforie van dat moment is het idee geboren om vaker iets te organiseren in de muziektent.
Er werd een soort rebellenclub opgericht die vanaf dat moment ging nadenken over hoe dat dan allemaal zou moeten. Mensen van het eerste uur waren: de historicus Wim, de schouwburgman Nico, de restaurateur Bert, de muzikant Jan en het aanstormend talent Piet. Later voegde juf Willemijn zich bij de club en nog weer later marketingmanager Carlijn, subsidioloog Rob en theatervrouw Marian.
Het agendapunt waar vooraf het langste over gesproken is betrof het tijdstip van de concerten. Men was het er snel over eens dat de programmering het hele jaar door moest gebeuren, weer of geen weer. Maar wanneer dan? Door de week of in het weekend. Zaterdag of zondag? Op welke tijd dan? Uiteindelijk werd het de formule elke tweede zondag, twee uur. Dat is een voltreffer gebleken. Het vult voor velen een lege agendaplek op een doorsneezondag. Het middaggebeuren slaat ook goed aan bij de kinderen en bij de wat oudere bezoekers. Hierdoor worden de meeste concerten gekenmerkt door een zeer gevarieerd publiek.
De eerste concerten vanaf april 2004 waren meteen een succes. De comitéleden gingen zich realiseren dat ze een culturele beweging in gang hadden gezet die niet meer te stuiten was. Dan maar goed aanpakken ook! Men nam zich voor om na de proefperiode te gaan zorgen voor redelijke gages voor de artiesten, voor vergunningen, voor een passende aankleding enzovoort. Er werd al voor de zomer een Stichting Muziek in de Tent opgericht, die formeel verantwoordelijk is voor (aanvragen van) subsidie- en sponsorgelden, voor uitbetaling van artiesten, voor vergunningen en allerhande formele organisatorische zaken.
De liefhebber kan bij de Kamer van Koophandel de officiële bescheiden inzien.
Vanaf het eerste concert zijn er ook meteen buren geweest die spontaan hun hulp aanboden. Jan en Jackie hebben voor Muziek in de Tent wijkgebouw de Enk ontsloten. Ed van Eureka bakt de heerlijkste pannenkoeken. Buurman Roel en Dick zorgen elke tweede zondag voor het geluid. Wim, Evert Jan, Jan, Léon en Floris doen in stilte veel goed werk. Dat noemt men "gedragen door de wijk".
Op de tweede zondag van 2004 was er de negende aflevering van Muziek in de Tent. Een programma rond de dichteres Nicole Hagen (in memoriam). Het saxofoonkwartet "De Saxeferia's" (jawel, diezelfde merkwaardige heren van "het Gekrookte Riet") speelde de interludiums tussen 5 verschillende dichters die uit eigen werk voordroegen. In de met plastic geheel ingepakte tent snorden 3 gloednieuwe (van subsidie aangeschafte) gaskachels. Bezoekers konden een dichtbundel met het werk van die middag kopen; een eigen productie van Muziek in de Tent! Kortom, de cirkel is rond.. Binnen een jaar heeft de formule Muziek in de Tent zich bewezen.